sonaltailor2457 કવિતા અને વાર્તા

જીવન ક્યાં હવે કશાથી અજાણ છે! દર્દની પણ અલગ જ માણ છે. પળેપળ બદલાય તેવી દુનિયા આ, અહીં ટકી રહેવા અલગ જ તાણ છે. આંસુ સારો કે સ્મિત ફરકાવો, છોડ્યું તમો પર આ ઈચ્છા બાણ છે. ગૂંથી લેજો ધ્યાનથી જીવનના તાર, ભૂલો મા! તમો તમ જીવનના વાણ છે. હું પૂછું તને કદી નહીં હવે, હે ઈશ્વર! આયખું કોનું કેટલું તને જ એની જાણ છે.

આમ તો તું ચૂપ રહીશ તો પણ ચાલશે. પણ જો બોલીશ તો મનને વધારે ફાવશે. એક દ્રષ્ટિ,એક સ્મિત,એક શબ્દની તો જરૂર બસ, એકલતાની શાંતિમાં આ અડચણો વધુ ફાવશે. મનની ઉદાસી ને આંખોમાં ખાલીપો જ્યારે વ્યાપે, ત્યાં શબ્દોનો રણકાર મનને ગૂંજતું કરી બતાવશે. એક સાથ, એક હાથ, એક ઉષ્માનો ભાસ હોય, જીવવા માટે આ અંધકારમાં એક આગિયો પણ ચાલશે. સતત ગૂંજતું આ સ્થળ નીરવ શાંતિ જેવું મુજ મન, નિજાનંદ શોધી મનમાં ખલેલ પહોંચે જ ફાવશે.

નાવિક તું લઈ જા મને અનંત સ્થળ સુધી, સરિતાથી શરૂ કરી સાગરના જળ સુધી. મુસાફર હું; ઈચ્છું છું મંજિલને, નાવ દોરી જા નાવિક તારી સળ સુધી. પડછાયો છે સાથે ઢળતી સાંજમાં મારી, મારગ દોરી જા આ દીવાના ઝળહળ સુધી. તરુવર ઉભા તટે વાયરો વાયો વનમાં, ઉછળતી તરંગ જોઈ મનમાં સળવળ ઊઠી. હું થાક્યો મારગમાં પણ નથી તૂટ્યો હજી, આથમતાં સૂર્યનું અસ્તિત્વ સાંજની ચળવળ સુધી.